برگزار کنندگان مسابقات فوتبال جام ملتهای اروپا ( Euro 2008 ) به عنوان بخشي از استراتژي زيست محيطي خود طرحي را در نظر گرفته اند كه بر اساس آن هواداران تيمها تشويق مي‌شوند گلي را به نفع محيط زيست به ثمر برسانند. بر اساس اين طرح يك آگهي تبليغاتي تهيه شده است كه شعار آن اين است: "شما هم گل بزنيد - زباله‌هايتان را برگردانيد".  اين آگهي در تمام استاديومهاي سوئيس و اتريش و تمام مكان‌هاي تجمع و رفت و آمد هواداران تيم‌ها نمايش داده مي‌شود. اين آگهي به هواداران اين پيام را مي‌دهد كه : "زباله‌هايتان را درست دفع كنيد تا گلي به نفع محيط زيست به ثمر برسانيد".

هدف اين آگهي، فرهنگسازي و افزايش حساسيت تماشاچيان مسابقات يورو 2008 در مورد دفع صحيح زباله هاست. اين آگهي به تماشاچيان يادآوري مي‌كند كه زباله‌ها و ظروف پلاستيكي خود را در سطح شهر رها نكنند و آن را به مراكز بازيافت تحويل دهند.

دفع صحيح زباله و تحويل آن به مراكز بازيافت، با كف زدن مشابه لحظه به ثمر رساندن گل تشويق مي‌شود. مراكز دريافت زباله و كانتينرهاي تفكيك پلاستيك، آلومينيوم و ساير ضايعات همگي با شعار "شما هم گل بزنيد - زباله‌هايتان را برگردانيد" مشخص شده‌اند تا براي تماشاچيان كاملاً مشخص باشند.

اين آگهي تبليغاتي از لينكهاي زير قابل دانلود است:

• Windows Mediaplayer 2,6-MB-WMV
• Realplayer 2,6-MB-RM
• Quicktime 2,6-MB-MOV

كارخانجات بازيافت و كارخانجات تبديل زباله به انرژي يك جايگزين دائمي براي تخليه و جمع آوري ساده زباله است . آمريكا بيش از 2200 محل دفن زباله دارد. در اروپا كه بازيافت و تبديل زباله به انرژي بسيار معمول و رايج تر است 175 محل دفن زباله وجود دارد. انتظار مي رود موجي از قوانين جديد در مورد بازيافت ، پروژه هاي تبديل مواد زائد و زباله به انرژي و برنامه ي مديريت مواد زائد در تلاش براي كاهش زباله ايجاد گردد .

بحث داغ «زباله» يا «پسماند» از جمله چالش هاي زيست محيطي در دنياي امروز و کشور ما و کلانشهر تبريز است. افزايش روز افزون توليد پسماند باعث ايجاد مشکلات اقتصادي براي جمع آوري، دفع آنها و ايجاد انواع آلودگي ها مي شود. براي حل معضل پسماند چه بايد کرد؟
اولين نکته استفاده صحيح و بهينه از مواد و کالاهاست. چون علاوه بر صرفه جويي در هزينه خانواده، مصرف اوليه و انرژي، مقدار کمتري هم زباله توليد مي شود. دومين نکته براي کاهش معضل زباله جداسازي مواد تشکيل دهنده زباله براي بازيافت کردن آنهاست. باعمل بازيافت از مواد بي مصرف براي توليد و ساخت کالاهاي جديد استفاده مجدد مي کنيم که داراي مزاياي حفاظت از محيط زيست، صرفه جويي در مصرف انرژي و آب و داراي سود اقتصادي و ... مي باشد.
از شهروندان کوچولو و بزرگترها بعنوان مسئول تنظيف شهر مي خواهم هرگز زباله ها را در خيابان، پارک و ...نريزند بلکه آنها را فقط در سطل هاي زباله بريزند. ضمنا زباله هاي خشک مثل شيشه، کاغذ، مقوا، پلاستيک، فلزات، بطري هاي نوشابه و ... را در يک ظرف يا کيسه با يک رنگ خاص و زبايه هاي تر مانند باقيمانده غذا، برگ درختان، اضافه هاي سبزي، پوست ميوه را هم در يک سطل و کيسه و در ساعات تعيين شده تحويل مامورين شهرداري نمائيم.
البته در شهرهاي بزرگ يک نوع زباله خطرناکي وجود دارد و آنهم زباله هاي بيمارستاني است که داراي مواد سمي و ميکروبي هستند که اگر توسط اين مراکز خوب دفع نشوند، باعث آلودگي محيط زيست و انتشار انواع بيماريها مي شوند. پس بعضي زباله ها پس از تفکيک و بازيافت، قابل استفاده و زباله هاي تر تبديل به کمپوست يا کود آلي و بعضي هم در بيرون شهر دفن مي شوند.
شهروندان کوچولو به پدر ومادرها يادآوري کنند اگر از ساعات مقرر زودتر يا ديرتر زباله ها را به بيرون مغازه ها بگذارند ممکن است گربه ها و ديگر حيوانات آنها را پاره کنند و با اين کار شهرمان را نازيبا نشان دهند. شهرداري تبريز با داشتن کارخانه توليد کودآلي مي تواند زباله هاي تر را پس از جمع آوري (بشرط تفکيک از مبدا) در کارخانه پس از طي مراحل مختلف به کمپوست (کودآلي) تبديل کند که اين کود براي تقويت انواع گياهان استفاده مي شود و يا با جمع آوري کاغذ روزنامه هاي باطله و تبديل آنها به کاغذ، مقوي و نئوپان و چوب از قطع درختان جلوگيري کنيم. به اين معني که امروز براي توليد هر تن کاغذ، 17 درخت قطع مي شود ولي بازيافت مجدد تفکيک مثل کاغذ و ... مي توان از اين کار جلوگيري کرد.
به نظر شما آيا بازيافت نوعي مهرباني با طبيعت نيست؟ آيا وقت آن نرسيده در زندگي روزانه براي بهبود محيط زيست و پايدارسازي آن، همه مشارکت کنيم؟چرا بعضي از ما فکر مي کنيم بازيافت هدر دادن وقت و مايه دردسر است؟
پس بچه ها، اهل خانواده، همکلاسي، همکار و ... را تشويق کنيم در تفکيک زباله از مبدا (خانه، اداره، مغازه و ...) گام برداريم. انشاالله.

منبع : ویلاگ شهردار محترم تبریز

لینک مرتبط : شرکت تولید کود آلی شهرداری تبریز

یكی از شاخص‌‌های مهم در محیط زیست، نوع برخورد با انواع زباله‌‌ها است. امروزه تولید انبوه زباله از مشكلات دنیای مدرن است. در بسیاری از جوامع، مشكل اساسی تولید، توزیع و مصرف کالا نیست، بلكه مشكل اصلی از بین بردن بقایا و فضولات كالا‌هاست. مدفون كردن و سوزاندن زباله‌‌ها از راهكار‌هایی است كه بسیاری از كشور‌ها از جمله ‌ایران به آن دست می‌ زنند، اما بهترین راه مقابله با زباله‌‌ها، جداسازی و بازیافت آنهاست تا دوباره به روند تولید بازگردند.

 :

به گزارش شبکه BBC ، در شهر نیویورک بازیافت زباله ها به تجارتی بزرگ تبدیل شده به طوری که برخی از مردم زباله های دیگران را جمع آوری می کنند تا از فروش مواد قابل بازیافت آن درآمد کسب کنند. مسوولان شهر نیویورک می گویند ، این کار سرقت مسلم است و برای جلوگیری از آن جریمه ای هنگفت به مبلغ 2000 دلار تعیین کرده اند.در شهری که کارآفرینان، حکومت می کنند مردم همیشه راه های جدیدی را برای کسب درآمد پیدا می کنند و استفاده از زباله سایرین یکی از این راه های کسب درآمد است.
در پایان هر روز هزاران کیسه زباله در پیاده روهای نیویورک دیده می شوند. بسیاری از آنها راهی گورستان های زباله می شوند اما بخش قابل توجهی از آنها قابل بازیافت است و هر یک تن این زباله ها 20 دلار ارزش دارد؛ درآمدی که شهرداری نیویورک حاضر به چشم پوشی از آن نیست.

مایکل مک ماهون، رییس کمیته بازیافت شهرداری نیویورک می گوید ، این مواد متعلق به این شهر است و برای شهرداری اهمیت زیادی دارد.
اما اخیرا مقدار زباله قابل بازیافت خیلی کم شده زیرا در نیمه شب «کارآفرینان» یا به قول شهرداری نیویورک «سارقان» کیسه های زباله را باز می کنند و موادی را که قابل بازیافت هستند از میان سایر زباله ها جدا کرده و با خود می برند.
مک ماهون می گوید ، آمار این «سرقت ها» بالا است: براساس قوانین شهر نیویورک زباله ای که کنار خیابان گذاشته می شود بلافاصله جزئی از دارایی های شهرداری محسوب می شود. از درآمد حاصل از فروش زباله های قابل بازیافت ما هزینه تفکیک زباله را پرداخت می کنیم. با کم شدن میزان مواد قابل بازیافت، شهرداری در هر دوره بین 150 تا 200 هزار دلار متضرر می شود.
در برخی محله های مرفه نشین نیویورک مقدار زباله های قابل بازیافت به میزان 20 درصد کاهش یافته است و ساکنان این محله ها از سرنوشت زباله های خود به خوبی با خبر هستند.
یکی از ساکنان می گوید: من هر روز که سگم را بیرون می برم آنها را می بینم. آنها می آیند و مقواها را از میان زباله ها جمع می کنند. به نظر من آنها دزد نیستند، فقط برای امرار معاش تلاش می کنند. این که کار بدی نیست. زباله این منطقه به اندازه ای است که همه می توانند از آن سهم ببرند.

یکی دیگر از ساکنان می گوید: من نمی فهمم که مقامات شهرداری از چه چیزی شکایت دارند، این طوری یک کار از روی دوش آنها برداشته می شود. اگر هم برای آنها هزینه ساز است تقصیر خودشان است که به موقع و به دفعات بیشتر زباله ها را جمع آوری نمی کنند.
شهرداری نیویورک به تازگی جریمه دزدیدن زباله را از 100 دلار به 2000 دلار افزایش داده است. اما این قانون بدون نقص نیست. براساس این قانون فقط افرادی جریمه می شوند که زباله ها را با خودرو حمل کنند ، بنابراین ، بسیری از افراد با سبد چرخدار زباله ها را با خود می برند.
مایک استرلینگ، خانه بدوش است و با سبد چرخدار وسایل خود را اینجا و آنجا می برد. او می گوید برای جمع کردن 250 قوطی از سطل های زباله روزانه 12 دلار دریافت می کند.
اگر فقط یک نفر می تواند روزانه 250 قوطی جمع کند پس حتما برای کل شهر 10 تا 12 میلیون نفری نیویورک به اندازه کافی زباله وجود دارد که همه از آن سهمی داشته باشند.

اما هفته نامه ساندي تايمز اخيرا در گزارشي در همين ارتباط نوشت كه بخش بزرگي از زباله خانوارهاي بريتانيايي در كشورهاي خارجي بازيافت نمي شود بلكه در كشورهاي جهان سوم دفن مي شود.

از جمله برنامه هاي محيط زيستي بريتانيا صدور مواد قابل بازيافت به كشورهاي خارجي است كه ميزان آن در سال به دوازده ميليون تن مي رسد. اما گزارشگران ساندي تايمز در شهر دهلي در هند و همچنين چين مي گويند كه بخشي از اين مواد صادراتي - كه به "فهرست سبز" موسوم است - در كشورهاي خارجي سوزانده و يا دفن مي شود كه عواقب ناگوار محيط زيستي براي اين كشورها در بردارد.اما گردانندگان صنعت بازيافت بريتانيا تاكيد دارند كه بخش عمده مواد صادر شده مورد استفاده قرار مي گيرد و تاثير محيط زيستي آنها از نزديك تحت نظر است. به نوشته اين هفته نامه ناظران ضمن قانوني دانستن تجارت مواد بازيافتي ابراز نگراني كرده اند كه بسياري از مواد صادراتي "فهرست سبز" به درستي تفكيك نمي شود يا از يك جنس واحد تشكيل نشده كه به آساني قابل بازيافت باشد.

به نوشته ساندي تايمز در حالي كه آمار و ارقام رسمي صادرات مواد بازيافتي شهرداري هاي انگلستان و ولز با آنچه واقعا صادر مي شود تناقضي ندارد اما بخش بزرگي از زباله ها، به جاي بازيافت، بدون سر و صدا در كشورهاي در حال توسعه سوزانده مي شود، در گورستان زباله دفن مي شود يا در خيابان ها پراكنده مي شود. يكي از دانشگاهيان ارشد چين، دولت بريتانيا را متهم كرده است كه از كشورش به عنوان يك سطل آشغال بزرگ، "محلي براي صادر كردن آلاينده ها و در عين حال كسب درآمد از آن" استفاده مي كند.

در بريتانيا از مردم خواسته شده زباله هاي خود را تفكيك كنند اما برخي از زباله هاي اين كشور تقريبا هيچ خواهاني ندارد مثل بسته بندي ساندويچ، ظرف ماست يا ظروف پلاستيكي؛ اما همين اقلام در بازارهاي جهاني داد و ستد مي شود.پرفسور "كريس كاگينز"، مدير يكي از سازمان هاي مشاوره اي در زمينه زباله، به ساندي تايمز گفت: "در بريتانيا زباله ظروف مواد غذايي، اغلب بايد راهي گورستان زباله شود (چون قابل استفاده نيستند) بنابراين آن را به خارج صادر مي كنند. اين كه اين كار قانوني است يا براي آن بازاري وجود دارد، بحث جداگانه اي است."

	در بريتانيا از مردم خواسته شده زباله هاي خود را تفكيك كنند اما برخي از زباله هاي اين كشور تقريبا هيچ خواهاني ندارد مثل بسته بندي ساندويچ، ظرف ماست يا ظروف پلاستيكي

راهول كومار، دلال زباله پلاستيك در هند، در حياط منزل خود كوهي از اين زباله ها را دارد. او به اين هفته نامه بريتانيايي گفت: "براي اين زباله ها پول چنداني نمي گيرم و فروش آنها سخت است. بطري هاي پلاستيكي خريدار بيشتري دارد و قيمت هر نيم كيلو، پانزده پنس (تقريبا 30 سنت) است."

بازيافت پلاستيك معمولا از طريق آب كردن آن يا خرد كردن آن به قطعات بسيار ريز صورت مي گيرد و بعد از آن مقوا يا پلاستيك براي بسته بندي درست مي كنند. اما برخي از اين زباله ها عملا قابل بازيافت نيست چون يا خيلي كثيف است يا خيلي صدمه ديده يا از جنسي است كه اصلا قابل بازيافت نيست."

در بريتانيا برخي از شركت هاي فعال در زمينه بازيافت، مراحل بعدي مصرف اين مواد پس از صادرات را با دقت دنبال مي كنند اما برخي ديگر، اين مواد را به آژانسها و دلالان مي فروشند و از سرنوشت آنها خبري ندارند.

ساندي تايمز مي نويسد برخي از محموله هايي كه به خارج فرستاده مي شود زباله هاي تفكيك نشده است. اداره محيط زيست بريتانيا شركت هاي مسئول ارسال اين گونه محموله ها را تحت پيگرد قانوني قرار داده است اما گفته مي شود كه ابعاد معضل آلودگي مواد صادراتي بسيار گسترده است.بريتانيا زباله هاي قابل بازيافت خود را از جمله به هنگ كنگ صادر مي كند و اين مواد معمولا از هنگ كنگ راهي چين مي شود. در چين مواد بازيافتي تفكيك مي شود. يكي از استان هاي چين كه به مركز اين مواد تبديل شده استان "ماي" در كنار رودخانه پرل است.

	'در بريتانيا زباله ظروف مواد غذايي، اغلب بايد راهي گورستان زباله شود (چون قابل استفاده نيستند) بنابراين آن را به خارج صادر مي كنند'

"ماي" يك زمان روستايي كوچك بود اما اكنون به شهري صنعتي تبديل شده؛ صنعت زباله قابل بازيافت. در كارخانه هاي بتوني كوچكي كه در اين منطقه ساخته شده كاغذها از زباله ها تفكيك مي شود و پلاستيك براي بازيافت به قطعات كوچك تبديل مي شود.به نوشته ساندي تايمز پس از آنكه دولت چين دستور داد تجارتخانه ها از شهر "نانهاي" (مركز قبلي مواد قابل بازيافت) خارج شوند، دهها كارخانه كه زباله خانگي بريتانيايي را وارد مي كنند امسال به ماي نقل مكان كرده اند. خشم ساكنان شهر نانهاي از آلودگي محيط زيست باعث شد تا دولت چين چنين دستوري را صادر كند.

كارگران مهاجر در ماي براي يك روز كار تفكيك زباله نزديك چهار دلار دستمزد دريافت مي كنند. كيسه هاي نايلوني فروشگاه هاي زنجيره اي بريتانيا در خيابان ها پراكنده است و آبراه هاي ماي با پلاستيك و كاغذهاي كثيف مسدود شده است.

گزارشگر ساندي تايمز از چين مي نويسد موادي كه از بريتانيا وارد اين كشور مي شود به ندرت تفكيك شده است در حالي كه قانون بريتانيا مي گويد كه اين مواد بايد كاملا تفكيك شده باشد.

ژانگ وولانگ، كارگر نوزده ساله در روستاي ماي مي گويد: "محموله اي كه دست ما مي رسد كثيف و قاطي است. آنهايي كه قابل بازيافت نيست به گورستان زباله فرستاده مي شود."يكي ديگر از كارگران جوان اين روستا مي گويد كه بسياري از كارگران به طمع پيدا كردن پول انگليسي اين زباله را تفكيك مي كنند: "من شنيدم يك كارگر زن يك دسته پول بريتانيايي در ميان زباله ها پيدا كرده. من هم وقتي پول پيدا كنم به روستاي خودم بر مي گردم."

به نوشته اين هفته نامه ساكنان روستاي ماي شكايت داشته اند كه صنعت بازيافت تاثير مخربي بر محيط زيست اين منطقه داشته است. آنها مي گويند كه "همه چيز در اين روستا آلوده شده در حالي كه تا چند سال پيش آب نهرها و مزارع پاك و پاكيزه بوده است اكنون آب كثيف و مملو از زباله و آلاينده هاي شيميايي است. سبزيجات هم قابل كاشت نيستند چون مزارع از پلاستيك و زباله پوشيده شده است."

سازمان هاي بريتانيايي فعال در عرصه صنعت بازيافت مي گويند چين به مواد خام قابل بازيافت نياز زيادي دارد اما به نوشته ساندي تايمز هزينه آن براي محيط زيست چين خشم بسياري را برانگيخته است.اما "رپ" (Wrap)، سازمان ترويج دهنده بازيافت در بريتانيا، مي گويد اين كشور در كل مواد قابل بازيافت با كيفيت بالا را به خارج صادر مي كند: "چين براي خريد اين مواد هزينه زيادي را تحمل مي كند و خيلي عجيب و غيرمنطقي است كه آنها را بسوزاند يا در گورستان زباله دفن كند."

منبع: سایت ایرانیان انگلستان

بازیافت ضمن حفظ شغل های موجود باعث ایجاد شغلهای جدید و سازنده و نیز رقابت بیشتر در صنایع می شود. بازیافت نیاز به محل دفن بهداشتی و زباله سوز را کاهش می دهد. بازیافت از آلودگی ایجاد شده توسط ساخت محصولات از مواد خالص و بکر جلوگیری می کند. بازیافت موجب صرفه جویی در انرژی می شود. بازیافت موجب کاهش انتشار گازهای گلخانه ای می شود. بازیافت از منابع طبیعی محافظت می کند. بازیافت به پایداری محیط زیست برای نسل های آینده کمک می کند.

مواد حاصل از بازیافت به عنوان کالاهای با ارزش فرض می شوند.

به گزارش خبرنگار «شهري» خبرگزاري دانشجويان ايران، پورسخي كه در چهل و هشتمين جلسه علني شوراي شهر تهران براي ارائه گزارش درباره چگونگي وضعيت جمع‌آوري زباله و بازيافت آن در پايتخت حضور يافته بود، با اشاره به اين كه روند توليد زباله از رشد سه درصدي برخوردار است، افزود: روند رشد توليد زباله را براي برنامه‌ريزي‌هاي لازم تا سال 90 لحاظ كرده‌ايم.

وي گفت:‌ توليد زباله‌هاي تر و خشك در سال 84، 6400 تن بوده و اين رقم در سال 86 به 6800 تن رسيده كه در سال 90 اين ميزان به بيش از هفت هزار تن افزايش مي‌يابد. مدير عامل سازمان بازيافت و تبديل مواد شهرداري تهران افزود: پسماندهاي تر در سال 84، 82/67 درصد كل پسماندها را تشكيل داده كه پيش‌بيني مي‌شود اين رقم در سال 90 به 58/64 درصد تغيير يابد، اما پسماندهاي خشك در سال 84، 18/32 درصد بوده كه اين ميزان در سال 90، به 42/35 درصد افزايش خواهد يافت و اين امر بيانگر تغيير فرهنگ مصرف خانوار و گرايش تهراني‌ها به محصولات آماده است.

مدير عامل سازمان بازيافت و تبديل مواد شهرداري تهران، مسائل حقوقي و قانوني، مالي، آگاهي و مشاركت عمومي و پايبند نبودن صدا و سيما و رسانه‌ها و مشاركت نكردن فعال بخش خصوصي را مشكلات پيش روي سازمان بازيافت در حل مشكلات مربوط به زباله‌ها دانست و تصريح كرد: بخش زيادي از قوانين پسماند حتي توسط نهادهاي عمومي و دولتي اجرا نمي‌شود. اين در حاليست كه بسياري كشورهاي اروپايي از جمله آلمان 50 درصد زباله‌ها را تفكيك، 27 درصد را به صورت بهداشتي دفن و مابقي را مي‌سوزاند.

وي تصريح كرد: روزانه هشت هزار تن زباله در تهران توليد مي‌شود كه هم اكنون 25 درصد از اين زباله‌ها از مبدا تفكيك مي‌شوند و اين ميزان تا پايان سال به 50 درصد افزايش مي‌يابد. به گفته پورسخي تفكيك از مبدا زباله و پسماندهاي خشك سال 87 به 80 درصد و سال 88 به 90 درصد مي‌رسد. وي افزود: همچنين امحا و پردازش يك‌هزار و صد تن از زباله‌هاي تهران در حال انجام است و اين ميزان تا پايان سال به سه هزار تن و در سال 87 به پنج هزار تن افزايش مي‌يابد.

مدير عامل سازمان بازيافت و تبديل مواد شهرداري تهران تصريح كرد: 70 درصد شهروندان تحت آموزش چهره به چهره براي تفكيك زباله از مبدا قرار گرفته‌اند و سه روش براي اين كار در نظر گرفته شده است. وي افزود: براي افزايش انگيزه مردم به جمع‌آوري و تحويل زباله‌هاي خشك به صورت آزمايشي طرحي را آغاز كرده‌ايم كه بر اساس آن شهروندان با تحويل زباله‌هاي خشك به غرفه‌هاي مستقر شده در 11 نقطه شهر بن دريافت مي‌كنند كه طبق برنامه در آينده به جاي بن، كارت اعتباري به شهروندان داده مي‌شود، ‌اين كارت به ميزان زباله‌هاي خشك تحويل شده، شارژ خواهد شد.

پورسخي افزود: علاوه بر اين غرفه‌ها، سيستم سيار نيز در تعدادي از مناطق تهران براي جمع‌آوري زباله‌هاي خشك در نظر گرفته شده و همچنين در اماكن روبسته نيز مخازن ويژه براي جمع‌آوري اين زباله‌ها نصب مي‌شود.وي در ادامه با اشاره به مشكلات مركز دفن زباله كهريزك گفت: علي رغم قدمت 45 ساله اين مركز هنوز قانون مناسبي براي حفظ حريم آن وجود ندارد و به همين خاطر مورد تعرض قرار گرفته است، به طوري كه با قلع و قمع درختان در اطراف اين مركز، كارخانه احداث شد و در جنوب غربي آن نيز پايانه حمل و نقل كاميون داران مشكلات جدي ايجاد كرده بود كه اين مشكل با همكاري اداره كل منابع طبيعي اين مشكلات حل شد. وي افزود: همچنين بخش شمال مركز دفن زباله كهريزك براي سوله‌سازي اختصاص يافته و بخش شرقي نيز در تصرف ارتش قرار گرفته بود كه توانستيم با اطلاعات لازم و همكاري دستگاه‌هاي مربوطه حريم كهريزك را تحت كنترل شهرداري درآورده‌ايم.

به گفته وي مركز دفن كهريزك ظرفيت دفن زباله تهران تا 100 سال آينده را به صورت استاندارد و بهداشتي دارد. پورسخي گفت: براي استحصال گاز متان قرار بود، 50 حلقه چاه با استفاده از تسهيلات بانك جهاني ايجاد شود كه به دليل همكاري نكردن ساير كشورها، اين مساله محقق نشد و به همين دليل مقرر شده قرارداد يك ميليون دلاري براي اين موضوع به جريان بيفتد. وي با اشاره به توليد روزانه 35 هزار تن خاك و نخاله در تهران گفت: اين موضوع نيز داراي سيستم مشخصي نيست كه براي حل اين مشكل نيز لايحه‌اي را تدوين كرده‌ايم كه افراد هنگام دريافت مجوز ساخت و ساز برگ انتقال خاك و نخاله را نيز دريافت و با هماهنگي به عمل آمده با كاميون داران انتقال خاك و نخاله‌ها انجام شود.

«هيچ پيمانكار داخلي سراغ ندارم كه بتواند مشكل بازيافت زباله را برطرف كند بنابراين اين موضوع بايد به پيمانكاران خارجي سپرده شود.»
    
 اين گفته محمدباقر قاليباف، شهردار تهران است كه روز گذشته با حضور در جلسه علني شوراي شهر تهران گزارشي درباره وضعيت بازيافت در شهر تهران ارايه داد و افزود: «شهر تهران كارنامه قابل قبولي در موضوع بازيافت ندارد و حتي نسبت به برخي از مراكز استان ها عقب افتاده تر است.»
    
شهردار تهران با تاكيد بر اين كه يك پيمانكار بايد از صفر تا 100 بازيافت را برعهده بگيرد، گفت: «بايد تمام امكانات در اختيار پيمانكار قرار گيرد و ضمانت داده شود تا در يك دوره 10 تا 15 ساله با وي همكاري شود.» وي يادآور شد: «صرفه اقتصادي در بازيافت به گونه اي است كه مي توان از پيمانكار خارجي و با استفاده از يك مناقصه بين المللي اين موضوع را برطرف كرد.»
    
قاليباف معتقد است بايد در اين صورت زنجيره بازيافت زباله تهران از اول تا انتهاي آن به اضافه كهريزك در اختيار پيمانكار خارجي قرار گيرد.
    
كارت اعتباري جايزه تفكيك زباله
    
پيش از سخنان شهردار تهران، فرهادپور سخا مديرعامل سازمان بازيافت با قرار گرفتن پشت تريبون صحن علني شوراي شهر گفت: «شهروندان تهراني در قبال تفكيك زباله، بن هاي ريالي و كارت هاي اعتباري قابل شارژ دريافت مي كنند.»
    
وي در توضيح اين اقدام گفت: «براي ايجاد انگيزه بين شهروندان براي اجراي طرح تفكيك زباله از مبدا، بايد انگيزه هاي فرهنگي، محيط زيستي و اقتصادي ايجاد شود كه به اين منظور در 11 مكان غرفه هاي بازيافت ايجاد شده است.»
    
وي با ذكر آماري گفت: «روند توليد زباله در تهران از رشد دو درصدي برخوردار است و با همين آهنگ رشد، برنامه ريزي هايي براي سال 1390 انجام شده است.»
    
مديرعامل بازيافت در مورد بيش ترين حجم توليد زباله در تهران گفت: «بيش ترين حجم توليد زباله متعلق به ماه اسفند و بيش از يكصد هزار تن است و كم ترين حجم نيز متعلق به ماه فروردين است.»
    
به اعتقاد پورسخا با مطالعه روند توليد زباله هاي خشك و تر و تغييرات ايجاد شده در آن مي توان گفت كه الگوي مصرف شهروندان تهراني در حال تغيير است به همين دليل گرايش به سمت استفاده از غذاها و محصولات آماده افزايش يافته است. وي افزود: «در جريان بازيافت زباله، مقدم بر هر موضوعي اجتناب از توليد زباله قرار دارد و بايد طي فرآيندي محصول توليد شود تا كم ترين پسماند برجاي بماند.» وي درباره بازيافت خاك و نخاله گفت:«سالانه 35 هزار تن خاك و نخاله توليد مي شود كه هيچ گاه اين موضوع ساماندهي نشده بود.»    
وي افزود:«شهرداري با تدوين دستورالعملي، توليدكننده را مجبور مي كند پيش از ساخت وساز مكلف به دريافت مجوز حمل خاك و نخاله شود.»

منبع: روزنامه سرمايه، (2/8/86)

در بلژيک ۹۲ درصد از زباله های شهروندان بازيافت شده و به چرخه ی مصرف بازگردانده ميشوند.

بر اساس قانون، شهروندان بايستی شيشه، فرآورده های کاغذی، فرآورده های پلاستيکي، فرآورده های فلزی و زباله های معمولی را بصورت جداگانه و بر اساس جدول زمانی که در اختيار آنها قرار ميگيرد بيرون از خانه بگذارند.شرکت فوست پلاس (FOST Plus ) که در بلژيک وظيفه ی جمع آوری و بازيافت زباله ها را بعهده دارد در گزارش خود خبر از بازيافت ۶۰ کيلوگرم مواد پلاستيکی و ۴۸ کيلوگرم مواد کاغذی در ازای هر يک از شهروندان بلژيکی در سال ۲۰۰۳ داد.

بر اساس اين گزارش بيش از ۸۰ درصد از زباله ها در همان سال بازيافت شده که با اين آمار بلژيک رده ی نخست بازيافت زباله در جهان را بدست می آورد.به گفته ی آقای Joseph Michaux سخنگوی شرکت فوست پس از بلژيک تنها نقطه ای که در آن زباله ها بصورت جدی بازيافت ميشوند ايالت کاليفرنيای آمريکاست ولی بلژيک برتر از تمامی کشورهای ديگر در اين زمينه است.موادی که بازيافت شده اند برای استفاده در صنايع اين کشور به فروش ميرسند و با اين کار مقداری از بودجه ی ۱۰۰ ميليون يورويی خود را برميگرداند و باقی هزينه از ماليات شهروندان جبران ميشود.اين بدان معناست که هر شهروند بلژيکی سالانه ۱۰ يورو برای بازيافت زباله هايش بايستی بيشتر ماليات بپردازد.

زباله كه از آن به عنوان «طلاي كثيف» نام برده مي‌شود، صفت تمثيلي خود را به خاطر ارزش نهفته در مواد زائد خانگي كه بيشترين حجم توليد زباله‌هاي روزانه همه جوامع توسعه‌يافته و در حال توسعه را تشكيل مي‌دهد، به دست آورده است اما بايستي به اين واقعيت اذعان داشت كه موضوع بهره‌وري از طلاي كثيف در ايران، هنوز قابل لمس نيست. در تهران 700كيلومترمربعي با حدود 8ميليون جمعيت روزانه، بيش از 7هزار تن زباله خانگي، صنعتي و بيمارستاني و 20هزار تن نخاله ساختماني توليد مي‌شود كه اين ميزان در طول سال به 5/2ميليون تن زباله- كه از اين ميزان 18هزار و 700 تن زباله صنعتي و 26هزار تن زباله بيمارستاني و مابقي زباله خانگي است- و 7ميليون و 500 هزار تن نخاله ساختماني مي‌رسد كه نزديك به 80درصد زباله‌هاي خانگي دفن و كمتر از 20درصد آن بازيافت يا تبديل به كود كمپوست مي‌شود و نخاله‌هاي ساختماني نيز بدون هيچ‌گونه عمليات بازيافتي در داخل چاله‌ها و دره‌هاي اطراف تهران تلنبار شده يا اين‌كه كوه‌هاي جديدي در حاشيه اين كلانشهر به‌وجود مي‌آورند. در شهرهاي بزرگي چون تهران هر فرد روزانه 900گرم زباله توليد مي‌كند. هزينه جمع‌آوري و دفن هر تن زباله 35هزار ريال است.

هر تن زباله حدود 400متر مكعب گاز گلخانه‌اي دي‌اكسيد كربن متصاعد مي‌كند و از هر تن زباله 400 تا 600 ليتر شيرابه خارج مي‌شود. بر اساس آمارهاي موجود، 70درصد زباله‌هاي تهران را مواد آلي تشكيل مي‌دهد كه ارزش دلاري آن معادل 250ميليون دلار است. زباله‌هاي شهري تهران حاوي موادي باارزش اقتصادي بالا است كه اگر بازيافت شود سالانه 92هزار و 856تن پلاستيك، 52هزار و 231تن شيشه، 60هزار و 563تن كاغذ و مقوا و 25هزار و 148تن انواع فلزات را مي‌توان فقط از زباله‌هاي خانگي شهروندان استخراج كرد.اگر فقط يك تن آلومينيوم از داخل زباله تهراني‌ها جداسازي شده و مجدداً بازيافت شود، در مصرف 400 تن سنگ معدن و 700كيلوگرم كك و قير صرفه‌جويي مي‌شود. براي توليد هر تن كاغذ، 15اصله درخت تنومند قطع مي‌شود؛ در حالي‌كه مي‌توان با ورود روزانه 750تن كاغذ مصرفي به چرخه بازيافت، هم از آلودگي محيط‌زيست جلوگيري كرد و هم سرمايه عظيم ملي را هدر نداد. با بازيافت اين مواد مي‌توان حداقل سالانه بيش از 200ميليون دلار صرفه‌جويي ارزي كرد .

بر اساس برآوردهاي سازمان بازيافت و تبديل مواد شهرداري تهران با توليد هر تن كاغذ مي‌توان 7 كارگر را در روز مشغول به كار كرد كه در اين صورت فقط با بازيافت كاغذهاي تهران بيش از 5600 نفر مي‌توانند در سال اشتغال دائم داشته باشند. كمترين مزيت اين اقدام، جلوگيري از توليد هزاران متر مكعب شيرابه و ميليون‌ها تن گاز متان و آلوده‌شدن بخش عظيمي از محيط زيست است. با توجه به اهميت بازيافت زباله به لحاظ اقتصادي و زيست‌محيطي كه در بالا به آن اشاره شد، فراهم‌سازي سازوكار اين اقدام برعهده مديريت‌هاي شهري است و هر روز تأخيري كه در اين زمينه صورت مي‌گيرد موجب واردآمدن حدود 250ميليون دلار زيان به اقتصاد شهري پايتخت و ميليون‌ها دلار ديگر آسيب‌هاي زيست‌محيطي مي‌شود.

منبع: همشهري آنلاين

«تفكيك زباله بايد از زير سيني آشپزخانه آغاز شود.» اين جمله را دكتر محمدباقر قاليباف در روز زمين پاك گفته بود؛ با اين نوع تفكر، هر فرد در داخل خانواده بايد بتواند قدم‌هاي ابتدايي و اصلي را در كمك به پاكسازي زميني كه در آن زندگي مي‌كند، بردارد.

شايد خواندن آمار زير شما را متعجب كند؛ اما جاي تعجب نيست، لطفا با چشم‌هاي باز آمار زير را بخوانيد: «ايراني‌ها هر روز حدودا 40 هزار تن و تهراني‌ها بيش از 7 هزار تن زباله توليد مي‌كنند.» شايد آمار زير جالب‌تر و تكان‌دهنده‌تر باشد؛ چرا كه وقتي اسم «نفت» در جايي مي‌آيد، عرق ملي ما ايراني‌ها كمي مي‌جوشد: «تهراني‌ها سالانه 30 ميليون و 350 هزار دلار پلاستيك، 55 ميليون دلار پسماند غذايي آشپزخانه، 35 ميليون دلار كاغذ و مقوا و فقط 50 ميليون دلار نان در مركز دفن كهريزك زير خروارها خاك دفن مي‌كنند كه بازيافت آن سالانه بيش از 200 ميليون دلار صرفه‌جويي ارزي به دنبال خواهد داشت. به عبارت ديگر، اين رقم معادل 12 ميليون و 850 هزار بشكه نفت خام است!»

بله، آمار عجيبي است. اما وقتي اسم طرح «بازيافت زباله» به ميان مي‌آيد، ميزان اين شگفت‌زدگي كمتر مي‌شود.بهمن‌ماه 84، همايش «بازيافت» با هدف ارتقاي مشاركت شهروندان در منطقه 19 شهرداري تهران برگزار شد. در اين همايش كه از اولين اقدام‌هاي جديد شهرداري تهران به شمار مي‌رفت، وضعيت بازيافت زباله‌هاي شهري بررسي شد. پس از آن و در سالروز زمين پاك، برنامه‌هاي مهم شهرداري تهران در پايتخت مطرح شد: «تفكيك زباله در مبدا به صورت تر و خشك از طرح‌هاي شهرداري است.»

یکی از مشکلات سیستم مدیریت مواد زائد جامد شهری تهران تولید روزانه حدود 18 هزار تن خاک و نخاله است. دفع این مواد علاوه بر مسائل اقتصادی باعث آلودگی های زیست محیطی نیز می شود. بنابراین بازیافت این مواد از جنبه های زیست محیطی و اقتصادی حائز اهمیت است.مواد زائد جامدی که از تغییر وضع ، تعمیر و از نو بنا کردن سازه ها از قبیل راهها یا ساختمان های مسکونی و تجاری در شهرها حاصل می شود، در اصطلاح نخاله های ساختمانی نامیده می شود.

بررسی ها نشان می دهد میانگین عمر مفید ساختمان ها در کشورهای جهان حدود 40 سال است.عمر ساختمان ها در ایران 30 سال برآورد شده است و با توجه به این که 25 درصد بافت شهری در کشورهای جهان فرسوده هستند ، احداث ساختمان های جدید مقدار زیادی نخاله های ساختمانی تولید خواهد کرد.بدیهی است بازیافت این نخاله های ساختمانی علاوه بر تولید مواد و انرژی ، به حفظ محیطزیست کمک خواهد کرد. کمک به حفظ محیطزیست به 2 صورت تحقیق می یابد ؛ یکی کاهش استخراج مواد اولیه از منابع طبیعی و دیگری کاهش آلودگی های ناشی از انباشت این مواد در طبیعت.

اشتفان هارمنیگ (Stephan Harmening) مدیر انجمن بازیافت زباله در آلمان می‌گوید: « گاری آشغالی تبدیل به تجارتخانه پیشرفته‌اى شده. صنعت بازیافت زباله در آلمان یكى از زمینه‌های است که از نظر اقتصادی آینده روشنی دارد‌. بازیافت زباله در آلمان از نظر کیفیت و سوددهی اقتصادی در دنیا حرف اول را می‌زند. » 

آلمانی‌ها نه تنها با دقت آشغال‌هایشان را جدا از هم در سطل می‌ریزند بلکه ماهانه هزینه مشخصی را هم به عنوان مالیات برای جمع آوری زباله‌ می‌پردازند. در حال حاضر هفت‌صد و پنجاه شرکت کوچک و بزرگ در انجمن بازیافت زباله آلمان عضو هستند. البته در نمایشگاهی که در کلن در سطح جهانی برگزار شد، نهصد غرفه از بیست‌وهشت کشور دنیا در نمایشگاه حضور داشتند.

 هارمنیگ اشاره می‌کند:« صنعت زباله در سطح بین‌المللى در حال رشد است. این عرصه، اینطور که تخمین زده می‌شود، سالانه تا هشتادوپنج میلیارد یورو برای سرمایه‌گذاری  بیشتر جا دارد. موضوع بازیافت زباله موضوعی لوکسی نیست كه فقط به كشورهای مدرن و پیشرفته دنیا خلاصه شود. حفاظت از محیط زیست بحثی است که به تمامی كشورها ربط  پیدا می‌کند.»

 رقابت در این عرصه، خلاقیت شركتهاى و سرمایه‌گذارن را بیشتر کرده است. هر روز دستگاه‌ها  و روش‌های تازه‌تری برای بازیافت زباله وارد بازار می‌شوند. هارمینگ در مورد اینکه چرا آلمان یک گام جلوتر از سایر کشورهاست اضافه می‌کند:« یکی از عوامل مهم و تاثیر گذار اینجاست كه در آلمان جای برای نگهداری زباله‌هاى غیر طبیعی وجود ندارد. این ممنوعیت باعث شده به جای اینکه  زباله را دفن کنیم که ساده‌ترین راه است، فکری برای بازیافت آن کنیم. با گذشت زمان هم، از نظر اقتصادى مقرون به صرفه‌ترین راه‌ها جای خود را باز کرده‌اند.»  

قانون ممنوعیت دفن زباله‌های غیر طبیعی نه تنها از یک سو با بالا بردن ظرفیت سرمایه‌گذاری در صنعت بازیافت، رشد اقتصادی چشمگیری به دنبال داشته بلکه باعث شده است که تولید كنندگان هم برای بسته بندی تولیداتشان دقت بیشتری به خرج دهند و کمتر از فرآورده‌های پیچیده شیمیایی استفاده کند.

زباله‌ها تنها سوزاندنى‌های ارزان قیمت نیستند. در کشورهای صنعتی و پیشرفته زباله منابع با ارزشى است که تولید کننده مواد خام است. مواد خام درجه دوم. در تعریف اقتصادی، به مواد خام مثل نفت که منبع طبیعی دارد مواد خام اولیه و موادی که از بازیافت زباله حاصل می‌شوند مواد خام ثانویه یا درجه دوم گفته می‌شود.

هارمینگ در انتها یاد آور می‌شود:« اینجا نباید یادمان برود كه زمان زیادى طول كشید تا شکاف میان مزیت استفاده از مواد خام اولیه و مواد بازیافتی یا مواد خام ثانویه کمتر شد. ما پیش بینی می‌کنیم به مرور زمان، هر چقدر کیفیت بازیافت بهتر شود این شكاف هم كمتر مىشود. مثال روشنی که می‌توانم در این مورد بیاورم، شیشه‌های نوشیدنی‌ها